Zweethut: Smelten door alle lagen van Zijn

Updated: May 13



“Schat voor jouw 30ste verjaardag, geef ik je een vrouwen-zweethut ceremonie cadeau”. Wauw, maar toch wel even slikken. Het (zenuw) zweet brak me al uit.


Een paar weken daarvoor las ik namelijk over dit oeroude sjamanistische ritueel. Een diepe reiniging, waarbij je verbindt met vuurstenen, moeder aarde, de elementen, en voorouders. Resonantie ten top.


Toen ik echter las dat je in een klein pikzwart hutje zit, met temperaturen boven de 100 graden, hutjemutje (pun intended), haakte ik toch nog even af. Ik krijg het vaak in een sauna al benauwd.

Maar nu kon ik niet afhaken. Dit prachtige cadeau kon ik natuurlijk niet afwijzen. De gehele week voelde ik stiekem een sluimerend gevoel van weerstand en ontkenning, maar ook een diepe nieuwsgierigheid naar deze intieme ervaring. En intiem was het.

Vroeg in de ochtend rijd ik naar Zeeland, zodra ik het Finka Vrij terrein oprij, glijden al mijn angsten en al mijn weerstand in een keer van me af. Hier moet ik zijn. Ik word vriendelijk ontvangen door een man die hout staat te hakken. Later leer ik dat hij Marcel heet. Marcel De Vuurman.

In een lichte ruimte zit een kleine groep met vrouwen. Ik word ontvangen met knuffels, wat een warmte.

Ik ben nog wel een beetje voorzichtig en aftastend, vol met nieuwsgierigheid wat me te wachten staat. Marieke, de watergieter en ceremonie begeleidster, vertelt ons dat we straks eerst de hut zelf gaan bouwen ‘’en voor degene die wel wat frustratie kwijt kunnen, mogen het hout hakken”. Ik sluit me aan bij het hout hakken ;).

Lekker naar buiten. We hakken het hout en verplaatsen het richting de plek van de ceremonie. Het is koud, vlagen van natte sneeuw en wind geven deze dag een extra rauw randje. Ik geef me eraan over.

Ondertussen zijn er ook al heel wat vrouwen bezig met de hut, het geraamte stond al, maar er moeten 3-4 lagen dekens en canvas overheen. Geen lichtstraaltje mag binnen glippen. Nog best een hele klus, het loopt een beetje door elkaar. Maar na wat chaos, lijkt de hut klaar te zijn.

Ondertussen is Marcel de Vuurman bezig een krachtig vuur te ontsteken, jeetje wat voelt dit Oers. Rond het vuur liggen stenen. Marieke vertelt ons dat deze stenen staan voor onze voorouders. We nemen plaats rondom het vuur in een cirkel. Iedereen krijgt een instrument. We maken muziek, we bewegen op het geluid van de drums, maken ons kenbaar.


Vervolgens mogen we allemaal een steen uitzoeken, deze verbinden we met Moeder Aarde, Vader Zon, en ons Hart. Voordat we hem op het vuur plaatsen, geven we onze persoonlijk intentie mee aan de steen. De mooiste intenties komen voorbij, door dit te delen met elkaar, ontstaat er veel herkenning en verbinding. “’Ik wil meer in het licht staan, dit jaar heeft een beetje gevoeld als mijn Dark Night of the Soul, maar het is tijd om weer in mijn kracht te staan” deel ik. AHO! wordt er weer uitgeroepen. Dit betekent ''Ik heb je gehoord" en versterkte het gevoel van verbinding enorm.

Wanneer de stenen warm genoeg zijn, is het eindelijk zover. We verzamelen ons bij de hut. Ik heb een handdoek om me heen geslagen en wacht rustig af tot ik plaats mag nemen in de hut. Ik voel me letterlijk en figuurlijk naakt. Maar op de best mogelijke manier. Puur. Echt.

Om de beurt kruipen we naakt op onze knieën en handen de hut in. Alle gêne voorbij.

Als iedereen zit, worden de eerste stenen naar binnen geschoven. Fijn, eindelijk wat warmte.


De hut gaat dicht. Het is pikdonker. Buiten horen we de storm los gaan. Maar het voelt veilig binnen in deze pikdonkere hut.

Marieke vertelt wat over het thema, de 4 windrichtingen, 4 rondes, met allemaal een andere intentie en energie. Ze begint met drummen en laat haar stem vrij. Ze nodigt ons ook uit.


Ik geef me over. De gekste geluiden komen uit mijn Zijn, AAKKRRRRRR TATATAAA*.

De groep komt in resonantie met elkaar, we brengen elkaar dieper. Ik voel me gedragen. Gedragen door de klanken, de drum, de warmte, de geuren van de kruiden, en door Moeder Aarde.


Marcel open de tent en er schijnt licht binnen. Ronde 1 zit er al op. Wauw, waar heb ik me zo druk om gemaakt vraag ik me af. We gaan even uit de tent en drinken wat.


Wanneer we terug in de hut kruipen, besluit ik dichter bij de stenen te gaan zitten. Nieuwe stenen worden naar binnen geschoven door De Vuurman. Toch wel heet. De tweede ronde begint.


Marieke helpt ons dieper zakken, met haar klanken, met haar reminders om ‘’te smelten”.

Maar ik ervaar momenten van weerstand, gedachten als ‘’waar ben ik mee bezig?” en “dit is echt te raar voor woorden”, ''jezus wat heet", maar ik merk dat ik me niet identificeer met die gedachten. Ik ervaar ze, en ik doorvoel ze. Ook dit mag er zijn. Want ook dit is een deel dat ik vaker in mezelf tegenkom. Verfrissend dat ik mezelf niet afwijs voor deze gevoelens. Ik geef me over aan het vuur, en smelt door de weerstand heen.


De derde ronde is toegewijd aan onze voormoeders. We nodigen ze uit. De energie voelt anders, Vrouwelijk, intens, vurig... Maar ook diep zielsverdriet komt voorbij wanneer er ongeboren kinderen worden uitgenodigd, overleden moeders en kinderen. Samen dragen we het verdriet in dit intens en vurig veld.

Ik merk dat ik iets meer plek heb dan voorheen, ik kronkel mezelf tussen de vrouwen om mee heen zodat ik even kan liggen. Ah, dit is fijn, dit keer ben ik stil, en zacht. Ik leg 1 hand op mijn hart, en de andere op mijn baarmoeder. Ik open, en ervaar mijn eigen vrouwelijke kracht in alle zachtheid door me heen stromen, terwijl ik baad in de energie van deze mooie zielen om me heen. Ik voel een diepe liefde voor mijn lichaam, het vrouw zijn, de vrouwen om me heen, en de Moeder onder me.

Ik had hier uren kunnen blijven, de warmte is niet eens overheersend. Het helpt dieper te smelten, over te geven, te Zijn.


De opening van de hut gaat weer open. We naderen de laatste ronde. Marieke vertelt ons dat deze kort maar krachtig is.


Niets was minder waar. Ik voel me weer gedragen, maar dit keer in mijn volheid. Ik open volledig en ervaar golven van Licht en dankbaarheid door me heen stromen. Ik voel me verbonden, verbonden met mezelf in alle diepe lagen. Verbonden met alles en iedereen om me heen.


Marcel opent de hut voor een laatste keer, Vader Zon schijnt naar binnen.

Ik verlaat de veilige warmte, stap met een open hart de frisse lucht in, AHO! roep ik.


AHO naar alle voorouders, de windrichtingen, de elementen, Moeder Aarde, en alle lagen in mezelf, AHO. Ik heb je gehoord, ik heb je doorvoelt. En ik weet nu, dat ik mag Zijn, in mijn Totaliteit.


Na een fijne afsluiting, rij ik naar huis en mag ik thuiskomen met een beetje meer van mezelf. Wat een mooi cadeau.





32 views

Recent Posts

See All